Çok duyarlıyız...!

Dünya engelliler gününde günlerini kutladık, acıdık sanki biz daha üstünmüşüz gibi. Sonra döndük kalktık kaldırıma, engelli park yerine arabayı park ettik.  İşyerinde toplu taşımada asansör bozukmuş, yokmuş önemsemedik. Hakları olan önceliği yok sayıp önlerine geçtik. Hem dedik ya günlerini kutladık.  

Dünya çocuklar gününde çocukların gününü kutladık. Çiçek hediye ettik. Oysa karnı aç mı tok mu diye sormadık. Sabahın köründe uykusuz yollara düştüler umursamadık. Gece eve varınca soğuktan üşüdüler duymadık. Tacize uğrayan uğradılar, yürekleri ağladı, minicik elleri nasır tutmuştu görmedik. Dedik ya günlerini kutlayıp çiçek vermiştik.

Kadınlar gününü kutladık. Çiçek aldık. Sonra yüreklerini dağladık. Namus uğruna deyip öldürmeyi hak bildik. Okuma yazma da neyine deyip eve kapattık. Çocukken gelin ettik. Dövdük “hem yolda yürürken tebessüm etti” dedik, Oysa hayatın zorluklarına direnmişti tacizi hak bildik.
Dedik ya kadınlar gününde çiçek alıp kutlamıştık. Daha ne yapalım.

Hayvanlar gününde birkaç sokak hayvanının görüntüsünü koyduk. Sonra zehirli yiyecek verip, kafasına vurup öldürdük.

Madenciler günü kutlayalım dedik. Oysa yerin altında nasıl yaşar? Güneş görmeden yaşam yaşam mıdır?  Ciğerleri kurum bağlar mı? Ya maden kazaları? Evlerine gidemeyenler? 
Dedik ya günlerini kutladık. Daha ne yapalım?

Çevre günü dedik. Son kalan ağaçları söküp gökdelenler yaptık. Maden açtık. Nehirler üzerine barajlar yaptık.  Fabrikalardan zehirli gazları, suları doğaya saldık.
Hem çevre gününde bir ağaç ekmiştik. 
Çok duyarlı toplumuz.
Aslında sadece duyarlı olup fark etmemiz yeterliydi. 
Neyse biz kutlamaya devam edelim... 

Semihat Karadağlı