İZMİR BAHARI SANATLA UĞURLUYOR
DİKİLİ- MİDİLLİ SEFERLERİ BAŞLIYOR
İZMİR'DE KÖY TİYATROLARI FESTİVALİ BAŞLIYOR.
İZMİRLİLER KAÇIRMAYIN...HER PAZAR ...ELHAMRA'DA
BASIN KARTI ARTIK KİMLİK YERİNE GEÇEBİLECEK
Yazı Detayı
|
||
 |
ANNE | |
| Sedat KAYA | ||
| kayasedatt@gmail.com | ||
ANNE
Sanat tarihinde bazı fırça darbeleri, ressamın niyetini aşarak insanlığın ortak hafızasına mühürlenir.
James McNeill Whistler, 1871 yılında tuvalinin karşısına geçtiğinde amacı bir “annelik güzellemesi” yapmak değildi. O, gri ve siyahın tonları arasındaki soğuk dengeyi arıyordu.
Fakat kaderin zarif bir oyunu, stüdyoya gelmeyen modelin yerine yaşlı bir kadını; kendi annesi Anna Whistler’ı o sandalyeye oturttu.
Annesi disiplinli, dindar ve katı bir kadındı.
Whistler ise bohem yaşayan, sanat çevrelerinde dolaşan sıra dışı bir ressam.
Oğlunun “model olur musun?” teklifini kabul etti ama tek şartla:
“Uzun süre ayakta duramam, oturmam gerek.”
Ve sanat tarihinin en ünlü anne portrelerinden biri böyle doğdu.
Arrangement in Grey and Black No.1 isimli tabloya baktığımızda alışıldık o sıcak, gülümseyen anne figürünü görmeyiz.
Karşımızda kaya gibi vakur duran bir kadın vardır.
Whistler annesini gösterişli renklerle değil; grinin melankolisi ve siyahın ciddiyetiyle resmetmiştir.
Belki de tabloyu ölümsüz yapan şey tam olarak budur.
Çünkü bu eser, anneliğin en çıplak hâlini anlatır.
Sabırı...
Anne, orada sadece oturduğu için değil; oğlunun dünyasındaki eksikliği kendi varlığıyla doldurduğu için annedir.
İnançlarına ters düşmesine rağmen…
Yorgun bedenine rağmen…
Sessizce orada kaldığı için.
Çünkü annelik çoğu zaman büyük kahramanlık cümleleriyle değil, görünmeyen fedakârlıklarla yaşanır.
Bir çocuğun ateşli gecesinde sabaha kadar beklemek…
Kendi hayatından sessizce eksiltmek…
Ve bunu bir fedakârlık gibi değil, hayatın en doğal göreviymiş gibi yapmak…
İşte belki de Anneler Günü’nün en gerçek tarafı budur.
Tablodaki Anna Whistler’ın elleri kucağında birleşmiştir.
Bakışları uzaklara gider.
O bakışta hem bir ömrün yorgunluğu hem de bir dağın sarsılmazlığı vardır.
Bu yüzden o artık sadece bir model değil.
Bir “yuva” imgesidir.
Öyle güçlü bir imge ki, yıllar sonra savaş dönemlerinde propaganda afişlerine bile dönüşecektir.
Bugün kutlanan şey sadece çiçekler ya da hediyeler değil.
Bugün; hayatın bütün siyahlarına rağmen evladı için dimdik duran kadınların sessiz kudreti.
Çünkü annelik bir sanat eseridir.
Ama fırçayla değil; sabırla, uykusuzlukla,
ve sonsuz bir “orada olma” haliyle yapılır.
Tıpkı o gün stüdyoda olduğu gibi.
Dünya eksildiğinde, anne tamamlar.
|
||
| Etiketler: ANNE, | ||
Yorumlar
|